# Biraz Yorgunluk, Biraz Mücadele, Çokça Işıltı

> Mimar ve anne Ebru Yoldaş Salar, kariyerinin dördüncü yılında anne olduğu günleri anlatıyor: bir buçuk yıl süt sağmak, uykusuz sabahlar, iki yere birden yetişme telaşı ve “işleyen demir ışıldar” sözünün kadınlara ne kadar yakıştığı.

- Source: https://mesgalem.com/tr/ilham/biraz-yorgunluk-cokca-isilti
- Language: tr-TR
- Author: Ebru Yoldaş Salar
- Published: 2026-11-15
- Category: Anne & Bebek
- Tags: Annelik, Çalışan anne, Kendine şefkat, Misafir yazar

Bu yazı arkadaşım Ebru’nun kaleminden. Ebru bir mimar ve çalışan bir anne; kariyerinin dördüncü
  yılında anne olduğu günleri, bir buçuk yıllık süt sağma telaşını ve bugün kendine nasıl şefkatle
  baktığını yazmış. Yazısını olduğu gibi, kendi sesiyle yayınlıyoruz. — Merve

Kadınları farklı kılan, belki de hayatın her döneminde yeniden şekillenmek zorunda kalmaları. Erkekler için evlilik, babalık ya da bekârlık arasında hayatın akışı çoğu zaman çok büyük değişiklikler göstermeyebiliyor. Elbette onların da sorumlulukları, zorlukları var. Ama kadınların hayatında bazı dönüm noktaları var ki yalnızca hayatlarını değil, kendilerini de baştan aşağı değiştiriyor.

Ben de bu eşiklerden ilkini evlendiğimde geçtim. Sonra anne oldum. Üstelik tam da kariyerimin dördüncü yılındaydım. Mesleğimde kendime bir yer edinmeye başlamış, emek verdiğim yılların karşılığını almaya hazırlanıyordum. Bir tarafta yıllardır kurmaya çalıştığım kariyerim, diğer tarafta henüz küçücük olan bebeğim...

İnsan kendine sürekli aynı soruyu soruyor: İşimi bıraksam, yıllar sonra geri dönmek istediğimde yerinde bulamayacağım bir boşluk oluşacak. Bırakmasam, çocuğumu en çok bana ihtiyaç duyduğu zamanlarda geride bırakmış olacağım. Evde kalmak da bir seçenekti elbette. Ama ben çalışmayı seçtim.

Kolay mıydı? Hiç değildi.

Yaklaşık bir buçuk yıl boyunca süt sağdım. Dışarıdan bakıldığında belki yalnızca bir süt sağma meselesi gibi görünüyor ama aslında başlı başına bir organizasyondu. Ne zaman sağılacak, nasıl saklanacak, nasıl taşınacak, ne kadar süt yetecek? İşe gitmeden önce, iş arasında, eve döndüğümde... Bir de bütün bunların üzerine yetişmesi gereken işler, toplantılar, sorumluluklar vardı.

Uykusuz gecelerin ardından bazen yalnızca bir saat uyuyarak işe gittiğimi hatırlıyorum. Sabah kalkıp hazırlanmak, işe yetişmek, gün boyunca profesyonel hayatın gerekliliklerini yerine getirmek ve akşam eve döndüğünde yeniden anne olmak... Üstelik bütün bunları yaparken kendini de ihmal etmemeye çalışmak.

Sonra ek gıda dönemi başladı. Bu kez başka bir planlama, başka bir telaş... Ne yiyecek ne kadar yiyecek, nasıl hazırlanacak? Derken büyüme atakları, hastalıklar, uykusuzluklar, gelişim dönemleri derken yıllar geçti. Her dönemin kendine özgü bir zorluğu vardı. Birini atlattım derken diğeri başladı.

Bugün dönüp baktığımda o günlerin geride kalmış olmasına seviniyorum. Ama annelikte zorluklar hiçbir zaman tamamen bitmiyor. Şimdi de ilkokul telaşı var. Beslenme çantası, okul hazırlıkları, ödevler, yetişilmesi gereken saatler... Liste hiç bitmiyor. Sadece sorumlulukların şekli değişiyor.

Bazen kendime şunu soruyorum: Bütün bunları nasıl yaptım? Nasıl hem işimi yürüttüm hem anneliği öğrendim hem de hayatın diğer sorumluluklarını taşımaya devam ettim?

Sanırım insan, ihtiyaç duyduğunda içinde hiç bilmediği bir güç bulabiliyor.

Çalışan anne olmak, sürekli iki yere birden yetişmeye çalışmak demek. İş yerindeyken aklının evde, evdeyken yarın yetiştirmen gereken işlerde olması demek. Bazen kendini yetersiz hissetmek, bazen bir şeyleri eksik yaptığını düşünmek, bazen de yalnızca beş dakika sessizce oturabilmeyi istemek demek.

Ama şunu da öğrendim: Her şeyi kusursuz yapmak zorunda değiliz. İyi bir anne olmak için kariyerimizden vazgeçmek, iyi bir çalışan olmak için anneliğimizden eksilmek zorunda değiliz. Bazen yorulabiliriz, bazen yetişemeyebiliriz, bazen de sadece kendimize vakit ayırmak isteyebiliriz. Bunların hiçbiri bizi daha az anne, daha az başarılı ya da daha az güçlü yapmaz.

Bugün geçmişe baktığımda kendime biraz daha şefkatle yaklaşıyorum. O süt sağma telaşlarını, uykusuz sabahları, işe giderken içimde kalanları, akşam eve koşarak gelişlerimi hatırlıyorum. Hepsinin içinde büyük bir emek, sabır ve sevgi varmış.

Ve biliyorum ki yalnız değilim. Benim gibi sabah erkenden evden çıkan, çocuğunun beslenmesini hazırlarken kendi kahvaltısını unutan, toplantı arasında okuldan gelen telefonu cevaplayan, akşam eve döndüğünde ikinci mesaisine başlayan binlerce kadın var.

Belki de birbirimize en çok bunu hatırlatmalıyız: Yapıyoruz, öğreniyoruz, düşüyoruz, kalkıyoruz ve devam ediyoruz.

İşleyen demir ışıldar derler. Bence biz kadınlar da tam olarak böyleyiz. Hayat bizi sürekli çalıştırıyor, değiştiriyor, dönüştürüyor. Yoruluyoruz ama parlamaktan vazgeçmiyoruz.

Işıldıyoruz. Hem de bütün yorgunluğumuza rağmen, ışıldıyoruz.